Uliczne uzdrawianie

Wracając ze sklepów, przechodziłem przez Cornmarket Street, czyli oxfordzki deptak. W pewnej chwili spomiędzy sunącego nieustannie tłumu wyłania się wielki szyld z napisem „HEALING” („UZDRAWIANIE”). Zaraz za nim stoją dwa krzesła, na których siedzą niepewni nieco „pacjenci”. Przy każdym z nich, po obu stronach, klęczą mężczyźni z wyciągniętą nad głowę uzdrawianego dłonią. Klęczą i modlą się. 

W pośpiechu minąłem ich i dopiero po kilku metrach dotarło do mnie to, co zobaczyłem. W pamięci powróciły fragmenty Biblii o uczniach Jezusa, którzy uzdrawiali: „Na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją” [Mk 16:18], „Wtedy wkładali na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego” [Dz 8:17]. Jak w rzeczywistości wyglądało to, o czym tyle razy czytamy w Ewangeliach i słyszymy w kościele? Co oznacza uzdrowienie wiarą, modlitwą i łaską Bożą? To właśnie, że cały proces dokonuje się poprzez te trzy czynniki – wiarę uzdrawianego, modlitwę uzdrawiającego i łaskę Boga. Ale przecież żaden z nich nie jest widzialny! To samo, co działo się 2000 lat temu na terenie dzisiejszego Izraela, działo się tutaj, teraz, na moich oczach!

Zawróciłem. Jak to się dzieje – zapytałem starszego pana, jednego z tych, którzy wcześniej klęczeli i się modlili – że ktoś doznaje uzdrowienia? „Dzieje się to w ten sposób, że osoba wyzbywa się związków z diabłem i złem, z okultyzmem w różnej postaci; otwiera się na działanie Ducha Świętego, który mocą Bożą uzdrawia, a nasza modlitwa ma tylko w tym pomóc, ma charakter wstawienniczy”. Mój sceptyczny umysł kazał mi zadać jeszcze jedno pytanie: czy wiecie, jaki jest faktycznie skutek waszych modlitw (w głowie miałem wyrażenie „success rate”, ale wydało mi się ono nieprzyzwoite w tym kontekście…). Otóż tak, ludzie wracają, czasem po kilku dniach, czasem po kilku tygodniach, podziękować i powiedzieć, że faktycznie doznali uzdrowienia. Teraz, kiedy piszę, wydaje mi się to dużo bardziej niesamowite, niż kiedy stałem wśród przepływającego wokół tłumu, rozmawiając z tym człowiekiem modlitwy twarzą w twarz. Ale czy nie jest tak zawsze, że cała niezwykłość szczególnych chwil ujawnia się nie tyle poprzez samo doświadczenie, ale przez kontrast z „normalnością”?