Paolo

„Formal hall” to oxfordzkie określenie na formalną kolację. Prawie każdy college ma swoje własne zasady dotyczące czasu, ubioru, przebiegu takiej kolacji. Niektóre, jak Christ Church, wybijają się wysoko ponad inne swoją elitarnością i elegancją (lub, jak mówią niektórzy: snobizmem) – tam wieczorny posiłek spożywa się w garniturach i togach (gown), przy długich stołach oświetlonych światłem świec. Tak jak w Harrym Potterze (bo właśnie tutaj kręcili sceny w wielkiej jadalni). Inne college są dużo mniej restrykcyjne – czasem trzeba mieć tylko togę (gown), nawet jeżeli pod spodem jest Tshirt. W Balliol natomiast obowiązuje ubiór elegancki, ale bez zakładania togi. Częściej jednak wygląda to jak smart-casual.

Posiłki takie są dobrą okazją, żeby wymienić ze sobą nie tylko kilka słów na „dzień dobry”, ale też opowiedzieć coś o sobie, porozmawiać na ciekawy temat albo po prostu pożartować. To wszystko, na co na co dzień nie ma zbytnio czasu (bo rozmowy takie zamykają się w wąskim kręgu współlokatorów danego korytarza).

Wtorek wieczór, siedzimy w czwórkę w wielkie jadalni college’u Balliol. Koło mnie Chang, naprzeciwko Elwin, obaj studiują ze mną ekonomię. Jest z nami jeszcze Paolo, z Włoch. Wiedziałem już, że jego pozycja w świecie fizycznym musi być nie byle jaka, bo przecież nie każdy jeździ do Stanford przeprowadzać eksperymenty. Okazało się jednak, że pobyt w Stanfordzie był częścią czegoś większego. Okazało się, że Paolo pracuje dla CERN’u, Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych. A konkretnie – związany jest z eksperymentami przeprowadzanymi w Wielkim Zderzaczu Hadronów (LHC, Large Hadron Collidor), największym akceleratorze cząsteczkowym na świecie.  

To naprawdę niezwykłe mieć przed sobą kogoś o takim życiorysie i słuchać, jak krytykuje on gotowanie spaghetti w wykonaniu Elwyn’a. „Widziałem, jak gotował makaron…” powiedział Paolo załamanym głosem, po czym ukrył twarz w dłoniach. „Zalał gorące spaghetti zimnym sosem! I do tego wymieszał pesto z pieczarkami!”. Ani ja, ani Chang nie wiedzieliśmy, dlaczego pesto z pieczarkami jest ontologicznie gorsze niż samo pesto, ale skoro Paolo tak mówi, to tak już pewnie jest: w tonie jego głosu dało się wyczuć nutkę świętego oburzenia. To pewnie tak samo, jak gdyby ktoś zrównał polski razowiec z angielskim „chlebem” tostowym…