„It’s P90X!” Tak zaczynamy drugi już tydzień porannych ćwiczeń. Kilku zaspanych studentów i studentek patrzy na ścianę, gdzie wyświetlany jest dzisiejszy trening. „Ramiona i plecy” – mówi z entuzjazmem trener na filmie instruktażowym, a my podziwiamy jego mięśnie, rzeźbione tak, jak gdyby wyszły spod  dłuta samego Michała Anioła. 

Za 90 dni my też mamy wyglądać podobnie. I chociaż nikt w to do końca nie wierzy, to jednak coś każe nam wstawać przed 7 rano i przez godzinę wylewać siódme poty, padać ze zmęczenia i stękać z wysiłku. To samo, co każe nam później z niekłamaną satysfakcją brać prysznic i uśmiechać się radośnie przez cały dzień. Bo wysiłek i zmęczenie to dobra rzecz.

Zawsze sądziłem, że pompki to ćwiczenie, które nie powinno sprawiać mi trudności. Owszem, kiedyś potrafiłem zrobić ich dużo, nawet sto się zdarzyło. Ale literka „X” w nazwie ćwiczeń oznacza „eXtreme” i nie na darmo tam stoi. Przez prawie godzinę na przemian podciągaliśmy się i robiliśmy pompki – w najdziwniejszych konfiguracjach: z nogami wysoko, rękami szeroko, łokciami przy ciele…w pewnym momencie i dla mnie miarka się przebrała i ostatnie pompki tego dnia były już raczej podrzutami rozpaczy. Ale i tak było fajnie. Bo wysiłek i zmęczenie to dobra rzecz.