Immatrykulacja

- 'Insignissime Vice-Cancellarie, praesentamus tibi hos nostros scholares ut referantur in Matriculam Universitatis.'

- 'Scitote vos in Matriculam Universitatis hodie relatos esse, et ad observandum omnia Statuta istius Universitatis, quantum ad vos spectent, teneri.'

http://www.youtube.com/watch?v=__ajFnynSCM

Wszyscy usiedli. To już. Ceremonia zakończona i możemy oficjalnie nazwać Uniwersytet Oxfordzki swoim własnym. Jesteśmy studentami Oxfordu.

Co się właściwie dzieje? Dlaczego musimy nosić na sobie ten dziwaczny strój: biała koszula z białą muszką przy kołnierzu, czarny garnitur przykryty czarną togą, a w ręce kwadratowy Mortarboard (Doktorhut po niemiecku, proszę o polski odpowiednik!), której nie mamy prawa nosić na głowie? Dlaczego musieliśmy wstać o siódmej rano w sobotę tylko dlatego, że jesteśmy prawie najstarszym college’em w Oxfordzie, a ceremonia musi odbyć się w tym niewielkim starym teatrze Sheldonian?  

Niektórzy Amerykanie mówią mi, że to napuszony ceremoniał, forma bez treści – ale co Amerykanie mogą wiedzieć o tradycji? To, czego doświadczyliśmy dziś, zaczęło się tu wiele wieków wcześniej, zanim w ogóle zaczęły istnieć Stany Zjednoczone!

Immatrykulacja. Oficjalne przyjęcie w szeregi studentów, akademickie namaszczenie, rytuał przejścia do świata nauki. Tradycja, która uderza i zachwyca zarazem, wiekowa powaga łaciny i stroje, które niczym szaty liturgiczne symbolizują przynależność do innego świata.

Ale co to za świat? Miejsce, gdzie egzaminy ustne prowadzą światowi specjaliści w danych dziedzinach, college, w którym dawniej nauczał człowiek, którego teorie studiuje się podczas wykładów, a portrety z jego podobizną podziwia w sali jadalnej…

‘Witajcie w Oxfordzie. Od teraz jesteście oficjalnie członkami Uniwersytetu Oxfordzkiego, wraz z wszystkimi przywilejami i obowiązkami, które do was należą […] Mam nadzieję, że wypisaliście się już z klubów, do których przyłączyliście się podczas Fresher’s Fair w zeszłym tygodniu (ja sam zapisałem się do paru…). Ale nie ze wszystkich – bo Oxford to zarówno nauka, jak i szansa, żeby poszerzać swoje uzdolnienia, zamiłowania i pasje […] Znaleźliście się w miejscu o szczególnej randze naukowej – wykorzystajcie to!...”

Cisza. Powolne kroki rozbrzmiewały echem pod udekorowaną freskami kopułą, gdy wicedyrektor w niewielkim orszaku uroczyście wymaszerował z sali. My wyszliśmy za nim, do innego świata – do naszego Oxfordu. 

P.S.

Jeśli myslicie, że Oxford to sztywniacy, to się mylicie: http://www.youtube.com/watch?v=WAiP26hRSbQ&feature=related