Kupiłem świeczkę i nielegalnie używam jej w pokoju!

Każdego wieczoru, zapalając zapałkę, czuję się napiętnowany publicznym zgorszeniem i toną przepisów przeciwpożarowych, które obejmują każdy centymetr mojego pokoju. Czujnik dymu zakleiłem siatką z Tesco, świeczkę gaszę przy otwartym oknie, żeby pozbyć się śladów. Rano, wychodząc z pokoju, odklejam siatkę i chowam świeczkę – do wieczora, kiedy znowu na marginesie prawa igram z ogniem…

Swoją drogą zauważyłem, że Anglicy masą przepisów pokrywają nic innego jak brak myślenia. Jeśli chcą minimalizować ryzyko pożaru (a o to zapewne chodzi ustalając niesamowite przepisy typu: „nie używać tostera po 22” i instalując czujniki dymu co kilka metrów), to są albo niekonsekwentni, albo głupi. Nie wiem, jak inaczej wytłumaczyć fakt, że w każdym pokoju jest łatwopalna wykładzina i grube zasłony z materiału…

Kasia pełni funkcję „Fire Marshall” w swoim college’u. Fire Marshall to ten, kto ma przydzielone przeszedł przeszkolenie przeciwpożarowe i w wypadku pożaru (czytaj: fałszywego alarmu, w których Anglicy się lubują) pełni wyznaczone funkcje: puka do drzwi sąsiadów, zna drogę do najbliższego wyjścia, prowadzi grupę do punktu zbiórki itd. Kasia opowiadała, że podczas szkolenia pokazywano im krótki film utrzymany w klimacie kina grozy. Obrazował on ogień, który najpierw zajął firanki, potem choinkę, a potem cały pokój. Bo wszystko może się przecież zapalić – nawet papier!

Karolina natomiast powiedziała, że kiedyś kupowała w sklepie żelazko. Sprzedawczyni podawała jej produkt z taką troską (graniczącą z niepokojem), jak gdyby były to ruskie petrady: „Uważaj dziecko, ono się bardzo mocno nagrzewa! Lepiej być ostrożnym z takimi rzeczami!”.