Oxford by night

Każde miasto ma charakterystyczne elementy, które tworzą jego tożsamość i nastrój. Poznań to urocze kafejki w zaułkach Starego Rynku, Kraków – oddech historii miedzy Wawelem a teatrem Słowackiego oraz zapiekanki u Endziora, te najlepsze w mieście. Londyn – tłumy czarne taksówki i czerwone piętrowe autobusy, ogrom historii i możliwości.

A Oxford? Oprócz budowli college’ów, które uosabiają swoim wyglądem minioną epokę, są jeszcze rowery. Całe mnóstwo rowerów – w centrum jest ich nieporównywalnie więcej niż samochodów. Miejsc do ich przypięcia jest mało, więc często widzi się je przymocowane do barierek pionowo albo oparte o mur. Prawdziwa magia pojawia się jednak dopiero o zmroku – każdy rower zmienia się wtedy w białego świetlika, a ulica w ruchliwy ul. Światełka przecinają ciemności, rozjeżdżają się i krzyżują, pojawiają się nowe, a inne gasną w oddal. A za tymi światełkami – ludzie: twarze schowane pod zimową czapką albo koroną rozwianych włosów, płaszcz, który unosi się delikatnie, kiedy mkną naprzód przez High Street, spodnie spięte odblaskową obręczą, żeby nogawki nie wkręcały się w łańcuch. I ja przez chwilę jestem częścią tego korowodu, ale zatrzymuję się, spinam rower i idę do budki Hassan’a na kebab, ten najlepszy w mieście.

źródło: www.williams.edu